Sieci komputerowe

Warstwa sieciowa, wprowadzenie do rutingu

wyr_5_1

Warstwa sieciowa (model ISO/OSI – 3 warstwa), zwana również warstwą internetową odbiera posegmentowane dane z warstwy transportowej, a następnie wykonuje działania, dzięki którym pakiet może zostać wysłany przez sieć. Do tych działań zaliczyć trzeba:

  • adresowanie danych z wykorzystaniem adresów IP;
  • enkapsulację danych, czyli przypisanie dodatkowych informacji wymaganych przez stosowany protokół warstwy sieci;
  • ruting, czyli dobór najlepszej trasy dla pakietu;
  • dekapsulację, czyli usunięcie tych dodatkowych informacji, kiedy pakiet osiągnie cel.

Wiemy, że komunikacją sieciową rządzą określone reguły, czyli protokoły komunikacyjne. Wiemy też, że każda z warstw wykorzystuje swoje, niezależne od innej warstwy protokoły. Nie inaczej jest z warstwą sieci, w której również one występują. Najpopularniejszym protokołem komunikacyjnym tej warstwy jest protokół IPv4. Najważniejszym powodem jego stosowania jest fakt, iż jest to protokół otwarty. To znaczy, nie jest on własnością żadnej firmy czy korporacji, dzięki czemu umożliwia komunikację pomiędzy urządzeniami różnych producentów. Po piętach depcze mu już protokół IPv6, który również jest otwartym protokołem. Na chwilę obecną, wielu producentów urządzeń i oprogramowania stosuje równolegle te protokoły. Być może w przyszłości, IPv6 całkowicie wyprze IPv4, ale według mnie nie nastąpi to zbyt szybko. Oczywiście istnieją również protokoły stanowiące własność konkretnych firm, można wśród nich wymienić protokół  IPX, stanowiący własność firmy Novell specjalizującej się tworzeniu sieciowych systemów operacyjnych, czy protokół AppleTalk, stworzony przez Apple. Z pełną stanowczością można jednak stwierdzić, że protokół IPv4 to zdecydowanie najczęściej stosowany protokół warstwy sieci.

Protokół IPv4 został zaprojektowany w taki sposób, aby nie wymagał dużej ilości danych sterujących dodawanych w procesie enkapsulacji. Zapewnia tylko podstawowe funkcje, niezbędne do przesyłania pakietów od źródła do celu. Jest bezpołączeniowy, co oznacza, że nie ustanawia połączenia przed wysłaniem danych, działa w myśl zasady „najlepiej, jak to możliwe” (ang. Best effort), co oznacza, że nie wykorzystuje kontroli przepływu ani żadnych potwierdzeń dostarczania danych tak jak było to w protokole TCP, ale dokłada wszelkich starań, aby komunikacja przebiegała pomyślnie. Jest to również protokół niezależny od nośnika, to znaczy, że dane pomiędzy hostami mogą przesyłane być bez względu na zastosowane medium transmisyjne.

Więcej dowiesz po przepracowaniu wideo i materiałów dodatkowych.


Obudowa dydaktyczna oraz wersja na słuchawki:

pdf file mp3 file






Rozwiąż test z wybraną ilością pytań


Udostępnij